Barcelona 2000 - Reisverslag

Na het ochtendritueel van opstaan, bad, voetmassage en ontbijt gaan we vandaag nog voor het laatst even de stad in. Ik neem de metro naar Plaza del Catalunya, terwijl Dennis en Angela gaan lopen, via Santa Maria Del Mar en de Ramblas. Mijn voet heeft geen zin meer in uren wandelen, dus dit vonden we wel een goede oplossing. Ik geniet weer van het mooie Spaanse winterweer. De hele week heeft de zon heerlijk geschenen. De temperatuur was steeds zo'n 15 graden, een onbewolkte lucht, en dus geen druppel regen gehad. Wat een heerlijk winterweer. Heel anders dan dat koude en natte weer in Nederland.

Ik lees nog wat verhalen uit mijn boek (Edgar Allan Poe), en ondertussen kijk ik een beetje rond over het plein. Er is hier genoeg te beleven. Straatmuzikanten spelen muziek, kinderen en toeristen vermaken zich met de duiven, op de banken rondom het plein zitten vele mensen te lezen, wat papieren door te nemen, te knuffelen of gewoon niks te doen.

Ik zou hier nog wel uren kunnen zitten. Wat zeg ik, dagen! Maar helaas, vanmiddag vertrekt het vliegtuig weer, dat mij wegrukt uit deze ontspannen omgeving, en weer terugbrengt naar de harde realiteit. Morgen mag ik weer werken. Ik wil daar nog even niet aan denken.

Dennis en Angela zullen wel ergens ronddolen over de Ramblas, zij kunnen gezellig met z'n tweetjes zo nog even afscheid nemen van de stad.

Naast mij is iniddels een man komen zitten met een zakje duivenvoer, dat hier in standjes op het plein wordt verkocht. De duiven hebben hem al snel gevonden, en vechten om een hapje, alsof het het laatste voer zou zijn dat ze vandaag kunnen krijgen.

Toch maar vreemde mensen, die Spanjaarden. Ik moet eerlijk zeggen dat ze mij niet zo aanspreken. Door het snelle gebrabbel van de Spaanse taal lijken al die gesprekken zo fanatiek, zo heftig. De mensen hebben ook weinig uitstraling. Ik moet zeggen dat ik maar weinig Spaanse meisjes heb zien lopen waarbij ik dacht: "Met die zou ik wel eens een beschuitje willen eten!".

Na enige tijd hebben Dennis en Angela mij (helaas?) gevonden op het plein. Nu moet ik dus toch echt gaan. Jammer, maar helaas. Over enkele uren vertrekt het vliegtuig, en we moeten eerst nog op het vliegveld zien te komen met de trein.

Eenmaal op het vliegveld hoeven we niet erg lang te wachten. Het vliegtuig is op tijd, en al snel zitten we weer in de lucht. Ik zit niet bij Dennis en Angela, want we konden geen 3 stoelen meer naast elkaar krijgen. En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet erg, want ik zit nu naast een Spaans meisje, de knapste die ik de hele vakantie gezien heb. Helaas spreekt ze geen Engels, dus een conversatie komt niet op gang. Door haar mooie krullende zwarte lokken kan ik door het raampje kijken, waar de zon net onder gaat. Schitterend, om zo'n zonsondergang vanuit het vliegtuig te zien, fantastische kleuren en lichteffecten. Ik kan er wel uren naar kijken, en de Spaanse naast mij is ook niet voor het raam weg te slaan. Niet dat ik dat erg vind, nu zie ik twee mooie dingen tegelijk haha!

Op schiphol is alles weer Nederlands, en met de gele wormen van de Nederlandse Spoorwegen glijden we door het inmiddels donkere Nederland. In Utrecht neem ik afscheid van Dennis en Angela, en neem ik de bus naar huis. Het was een heerlijke vakantie, lekker ontspannen, en heel gezellig. Ik heb er geen moment spijt van gehad. Hopelijk herstelt mijn voet de komende dagen weer snel, zodat alles weer bij het oude is. Morgenochtend mag ik weer vroeg op, om weer naar het werk te gaan...

Terug naar Barcelona 2000